Categorieën
Verhaal Wielrennen

ramon sinkeldam, de poldernaam die won

Sinkeldam. Ramon Sinkeldam. Een naam als een Noord-Hollands viaduct. Zou prima passen tussen deze poldernamen.

Even Google aanslingeren.

Mooie jongen. Weet zich goed glad te scheren. Bovengemiddeld lang voor een renner, want 1 meter en 93 centimeter. Da’s enorm. Prachtig formaat lead-out-man. Won Parijs-Roubaix voor onder de 23 en in 2011 de Ronde van Limburg. Alles daarna was in dienst van kopmannen Kittel, Degenkolb en Dumoulin. Pro Cycling Stats verklapt niets spannends in ieder geval.

Maar gister was alles anders.

Het enige echte team binnen het wielrennen, het team waar ik écht een clubgevoel bij heb, werkte zich helemaal het schompes tegen de geelzwarte brigade van ome D. (also sprach heer Zonneveld al eens.) Eerst wisten de geelzwarten de kopgroep te vormen en daarna met beulen als Jos en Stef op kop iedereen de tong tussen de spaken te fietsen.

Gelukkig voor de Sunweb-mannen was roze Tom net voldoende uitgerust van zijn tijdrit om de finale te openen. Het bleek niet meer dan een prikje te zijn, maar de poging deed de wielerfans even opveren van de bank.

Toen Pieter Weening. Onwaarschijnlijk zwaar Pieter Weening. Als een fietsende fjord. Ik bedoel, Pieter, kom op man…

Lars *BOOMBOOM* Boom deed wat alleen hij kan: er zoveel in een keer uit persen dat alle sap 200 meter voor de finish sowieso op is. Hij ging het never nooit halen. We wisten het allemaal. We vonden het prachtig.

En dus sprint.

Verslaggever 1 riep al 10 minuten lang ‘Groenewegen’ in het oor van verslaggever 2 en dus keek iedereen naar de brede rug van Dylan. Straf staaltje hoor, twee jaar achter elkaar het NK op de weg winnen.

Lege bakjes chips en een dood biertje werden ergens op het aanrecht gezet. Één oog nog op het scherm, het andere al richting de vaatwasser.

Maar het werd nooit geelzwart vooraan. Te kapot, te weinig jus in de poten. De groene Wouter Wippert juichte de grootste leugen van z’n leven (auw!), maar het niet juichende viaduct Sinkeldam bleek een dikkere band te hebben. Jawel, het clubgevoel won wederom.

Prachtig: een knecht in de kampioenstrui.

 

 

 

Categorieën
Verhaal Wielrennen

tour de suisse: tussentijds klassementje

Naast te lange sprintetappes, geparkeerde knechten en continentale ploegen met schreeuwende outfits is er één ding waar je me écht voor wakker kan maken. Een ding dat misschien wat statisch overkomt, niet spannend, zeg maar de meest grijze muis van de grijze muizen, maar toch, ik word er zó gelukkig van: de tussenstand van een algemeen klassement ergens halverwege een rittenkoers. Niet de definitieve uitslag, juist niet. In een definitieve top 10 hebben alle klimgeiten zich al omhoog geklauterd en bestaat de top 3 uit nepgeiten met een goede tot zeer goede tijdrit. Conclusie: nog grijzer dan de meest grijze muis van de grijze muizen.

 

Het mooie aan een tussentijds klassement is dat de echte klimgeiten nog niet en masse tegen het podium aan hikken en de sprinters er nog niet helemaal doorheen zijn gezakt. Er ontstaat een mengeling van turbodijen, puncherpoten en vedergewichten. Het hele segment aan verschillende type renners bij elkaar. En met wat geaccidenteerde etappes kunnen ze elkaar nog de loef afsteken. Hoe mooi is dat? Laten we het lijstje even doornemen:

1. De sprintende hellingvreter Michael Matthews

2. De klimmende turbo-tijdrijder Tom Dumoulin

3. De baldadige regenboogman, wat kan hij niet?, St. Petrus Sagan

4. De meesterknecht die pre-TdF nog even voor eigen kansen mag gaan, in dit geval Damiano Caruso

5. De hellingvretende sprinter Michael Albasini

6. De tijdrit-kiwi Patrick Bevin (ja, die moest ik googelen)

7. De klassiekerkont van Matteo Trentin

8. De angstgegner-overwinnaar John Degenkolb (dat verdient nog eens een mooi stukje)

9. Altijd weer een Spaanse klimmer met helaas net weer geen Olano- of Indurain-tijdrit, namelijk Ion Izagirre

10. En de toekomstige Il Imbatido/Pistolero de 2e, Marc Soler. Och man, wat is die jongen goed.

Goed, het is me duidelijk: ik hoef dat rittenkoersje in Die Schweiz niet af te kijken en als La Grande Boucle op 11 juli in Pau aankomt kan ik net zo goed op het strand gaan liggen want ook de top 10 van de Tour gaat er niet meer mooier uitzien dan op die dag.

 

T.z.t. toch maar even factchecken… Ik zet alvast een alarm in mijn agenda voor 11 juli om 17.15 uur: tussentijds klassementje bekijken. Heerlijk, heb ik mezelf dan op het strand voor wakker gemaakt.